Acquaviva

 Z opisem Czata Czarka 

Acquaviva — tak nazwał tę figurkę producent. Dziewczyna siedzi na skale, wiatr rozwiewa jej włosy, suknię i końce szarfy. Dołożyłam kota. Stoi przy jej bosych stopach, z ogonem podniesionym do góry.

Punktem wyjścia do malowania były niebieska skóra, jasnofioletowa suknia oraz brązowe włosy i podłoże. Chciałam uzyskać coś pastelowego, wietrznego, trochę mglistego. W trakcie ustalania kolorystyki pojawił się jednak pomysł ważniejszy od samej palety: wiatr mógłby zwiewać również kolor. Tam, gdzie uderza w postać i ziemię, barwa powinna stawać się jaśniejsza, bardziej wypłowiała. W osłoniętych miejscach mogłaby pozostać głębsza.

To założenie porządkuje malowanie całej scenki. Suknia od strony wystawionej na wiatr blednie do mlecznych, różowoszarych odcieni. W zagłębieniach i rozwianych fałdach zachowuje mocniejszy fiolet. Podobnie włosy: jasne pasma przy głowie przechodzą w ciemniejsze, kasztanowe końce. Rozjaśnienia na skale i smugi na piasku powtarzają ten sam kierunek. Wiatr, już obecny w rzeźbie, dostaje w ten sposób dodatkowy ślad w kolorze.

Skóra ostatecznie wyszła sina, łupkowa, bardziej szarofioletowa niż czysto niebieska. Ciemne partie szyi, twarzy i kończyn sąsiadują z jasnymi, wypłowiałymi powierzchniami. Jej kolor jest bliski sukni, ale chłodniejszy. Dzięki temu postać pozostaje spójna, a poszczególne części rozdzielają przede wszystkim temperatura barwy i głębokość cienia.

Włosy i ziemia są znacznie cieplejsze. Podłoże poszło w brązy i ochry, miejscami dość jasne. Skała oraz piasek tworzą wspólną masę, z ciemnymi zagłębieniami i przetartymi powierzchniami. Całość nabrała przez to więcej suchości i ciężaru, niż zakładałam na początku. Mglistość pozostała głównie w wypłowieniu kolorów. Faktura jest szorstka, miejscami wyraźnie kreskowana; podobne ślady przechodzą przez tkaninę, skórę i kamień.

Kot został bury, pręgowany, z jasnym pyszczkiem, piersią i białymi łapkami. Jest mały, ale ma sporo drobnego kontrastu, więc przyciąga wzrok. Wprowadza też do sceny zwyczajność. Niebieskoskóra dziewczyna w rozwianej sukni mogłaby należeć do bardzo odległego świata. Bury kot przy nogach sprawia, że ten świat staje się trochę bardziej zamieszkany.

Najwięcej ruchu jest na obrzeżach sylwetki. Włosy, szarfa i dół sukni uchodzą z wiatrem, piasek układa się w smugi. Sama dziewczyna siedzi spokojnie, jedną dłonią oparta o skałę, drugą trzymając przy skroni. Ten gest może oznaczać przytrzymywanie włosów albo osłanianie twarzy. Może też wyglądać jak nasłuchiwanie. Zostawiam go bez rozstrzygnięcia.

Siedzą więc we dwoje w miejscu wystawionym na wiatr. Ona z przymkniętymi oczami, kot z zadartym ogonem. W osłoniętych fałdach sukni wciąż zostaje fiolet.