Nazwałam go Grim. Ma krótkie łapy, futro zaplecione po obu bokach i minę kogoś, komu po raz trzeci trzeba tłumaczyć tę samą rzecz. Po raz czwarty już nie zapyta.
Chciałam dać mu fioletową sierść, ale taką, żeby z daleka wyglądała na burą. Wyszła z tego mieszanka brunatnego bakłażanu i popiołu. Fiolet najłatwiej zobaczyć na grzbiecie. Na bokach futro rozjaśniałam wzdłuż pasm, a na pysku poszłam dużo jaśniej. Pobielały mu brwi, brzegi uszu i broda. Spod tych brwi widać ledwie po kawałku miodowej tęczówki. Tyle wystarczyło, żeby wyglądał na starego i bardzo przytomnego kota.
Najwięcej koloru dostały runy. Ozdoby miały wyglądać jak stare szkliwo ceramiczne. Seledynu zostało w nich niewiele, głównie przy krawędziach. Na prawie białej powierzchni rdzawe znaki przypominają kolor wypalonej gliny. Z profilu widać, jak paciorki układają się wzdłuż boku, każdy na końcu osobnego warkocza. Obręcze na łapach pomalowałam jak ciemne, przetarte żelazo. Podstawkę zostawiłam szarą.
Najbardziej lubię go w trzech czwartych. Od przodu jest przede wszystkim mina, z boku widać, ile futra trzeba było zebrać na te wszystkie warkocze. Pod kątem widać jedno i drugie. I można się zastanowić, kto miał odwagę go tak uczesać. Stawiam na to, że Grim sam wybrał człowieka, a potem patrzył mu na ręce.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz