Śmierć i Koty

 Z cudownym opisem Staszka 

Kolejna opowieść ze Świata Dysku, zainspirowana sugestywną figurką.
Zabawa lingwistyczna, schematami egzystencjalnymi i o zgrozo (!) religijnymi.

ŚMIERĆ/ DEATH- istotne jest rozróżnienie " płci" w językach ( obecnie to by była osoba ? no właśnie jaka? śmiertelna , śmiercionośna, śmierciowa? - ot prostota języka polskiego), jedna z moich ulubionych personifikacji w Świecie Pratchetta. Szkielet w czarnej szacie, z kosą, uprzejmy, rzeczowy, bardzo ciekawy ludzi- choć kompletnie ich nie rozumie ( nie ON jeden) zawsze mówi WIELKIMI LITERAMI. Dosiada normalnego, białego konia o imieniu Pimpuś, (koń szkielet kompletnie się nie sprawdził w praktyce), ma własny dom, służącego Alberta( też ciekawa opowiastka), ogród- w którym wszystkie rośliny są czarne, a także rodzinę ! , co prawda jak by dziś miłośnicy nowej nowomowy powiedzieli patchworkową, ale zawsze. Miał kiedyś, kiedy sie znudził swoim zajęciem, ucznia imieniem Mort ( a to ci niespodzianka), który poznał pewna pannę, czego związkem była jego wnuczka (OMC- o mało co) Susan Sto Helit- przedszkolanka ( jakiekolwiek związki z Królową Ludzkich Serc niejaką Lady Di są nieuprawnione i przypadkowe). Śmierć odkrył koty. Co w nich go tak zaintrygowało, że twierdził : KOTY SĄ MIŁE ?

bo koty:

wiedzą,że umrą, ale zupełnie sie tym nie przejmują

żyją tu i teraz - bez iluzji, bez jakichkolwiek narracji

nie próbują negocjować sensu istnienia

nie pytają dlaczego

nie kłamią

kiedy GO widzą ,nie są zrozpaczone, mówia "o to TY, dlaczego tak późno?", bo widzą świat jaki jest, a nie jaki chciałyby mieć

Georgi Stamov Miniatures, skala 90 mm.
Część kotów z mojego magazynku. W tym głowa Greeba.